12 фактаў пра мяне

Вельмі часта блогі з’яўляюцца для іх аўтараў магчымасцю распавесці пра саміх сябе. Канцэпцыя майго блогу адразу прадугледжавала акцэнт на ўласныя публікацыі. Але часам так хочацца зрабіць нешта наадварот!:) Таму выкладваю сюды 12 фактаў са сваёй біяграфіі. Як любяць пісаць у такіх выпадках, гэта тое, што вы даўно жадалі спытаць, але саромеліся:))

№ 1. Ляўшун
Заўсёды пішу і ем левай рукой = ляўшун. Праўда, у дзяцінстве мяне імкнуліся перавучыць, але, дзякуй Богу, аказаўся няздольным вучнем:)). Праўда, вітаюся правай – традыцыя.

№ 2. Да школы — дамасед
Амаль ніколі не наведваў дзіцячага садка. Толькі пачаў хадзіць – захварэў, толькі выйшаў – зноў. Бацькі вырашылі пакінуць мяне дома. Таму традыцыі дашкольнай адукацыі засталіся таямніцамі.

№ 3. Марыў стаць мастаком
Сваякі расказвалі, што ў дзяцінстве, як і ўсе нармальныя хлопцы, жадаў стаць шафёрам. Але ў маёй памяці такі факт не захаваўся. Што дакладна памятаю, марыў стаць мастаком. Маляваў увесь час, таму пайшоў не ў школу па месцу жыхарства, а ў мастацкі клас мінскай школы № 7 (зараз гэта школа мастацтваў). У нас выкладалі малюнак, жывапіс, кампазіцыю, гісторыю мастацтва. Але ў 3 класе прыйшла настаўніца, якая сваімі метадамі выкладання забіла ўсё жаданне маляваць. Пакуль вучыўся, яшчэ выконваў заданні. Але як толькі ў пачатку 8 класа сышоў у ліцэй, больш за фарбы не браўся ніколі . Хоць некалькі дзіцячых спробаў дагэтуль вісяць на сценах кватэры.

№ 4. Пунічныя войны – як форма заробку
Паколькі вольнае месца свабодным не бывае, у 3 класе зацікавіўся гісторыяй. Тады ж прачытаў першую кнігу па гэтай тэме – “Напалеона” Яўгена Тарле. З таго часу не сумняваўся, што стану гісторыкам. На адзін з дзён нараджэння брат Ягор падарыў мне кнігу пра Пунічныя войны (войны, якія ішлі паміж Рымам і Карфагенам за ўладу ў Міжземнамор’і). Мне яна так спадабалася, што антычнасць стала адным з маіх любімых перыядаў. І вось ўявіце сітуацыю. Лета. Лес у Валожынскім раёне. Маці і брат збіраюць ягады, а расказваў ім пра Пунічныя войны, за што перадычна атрымліваю зарплату натуральным прадуктам. У час дзяцінства я наіўна спадзяваўся, што расказваю настолькі цікава, што ўсе мяне слухаюць. Пасля таго, як высветілася, што ніхто нічога не запомніў, мая вера пахіснулася. Але ж чаму тады слухалі? Маці, напэўна, падтрымлівала першыя крокі ў выкладчыцкай прафесіі. А хітры брат разумеў: менш народу, болш ягад у роце:))

№ 5. Рукапісны часопіс
Першыя дзіцячыя «творчыя» спробы адносяцца да 1996 года. Тады пачаў выдаваць рукапісны часопіс накладам адзін асобнік – для сям’і. Спрабаваў рыфмаваць радкі, маляваў карыкатуры, рабіў апытанні. Потым пачаўся крызіс, падаражэла папера:), і выданне аднавіла свой выхад толькі ў 2000-м. Там ужо пераважала гісторыя і футбол.

№ 6. Футбольны фанат
У 1998 годзе ўпершыню паглядзелі з братам чэмпіянат свету па футболу, што праходзіў у Францыі. З таго часу і на доўгі перыяд фанацелі ад гэтай гульні. Чыталі “Прессбол”, збіралі футбольныя налепкі, куплялі сабе майкі: у брата быў Верон (“Лацыо”) і Мендз’ета (“Валенсія”), у мяне – Батыстута (зборная Аргенціны). А яшчэ гулялі на вуліцы з раніцы да вечара.

№ 7. Дзіцячая журналістыка
Першыя больш-менш сур’ёзныя публікацыі пачаліся ў 1999 годзе ў газеце “Раніца”, якую ўзначальваў Міхась Дзмітрыевіч Хамец. Аднойчы прачыталі ў выданні пытанні футбольнай віктарыны і падумалі: “Мы ж таксама можам!”. Склалі сваю віктарыну і даслалі ў рэдакцыю. Нам адказалі і пачалося супрацоўніцтва.

№ 8. Вучоба ў двух лепшых ліцэях Беларусі
Мне пашанцавала вучыцца ў двух ліцэях, без перабольшвання, лепшых у Беларусі: Нацыянальным гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа і ліцэі БДУ.

Навучанне першым з іх надзвычай паўплывала на характар і свядомасць. Асабліва істотна было тое, што ўсе прадметы выкладаліся па-беларуску, а ў самой установе панавала беларускай атмасфера. Нельга сказаць, што ў нашай сям’і цураліся мовы. Наадварот, бацькі размаўлялі з намі на абедзвюх мовах, чыталі нам беларускамоўныя кніжкі. Але беларускасць ніколі не навязвалі, таму для мяне яна канцэнтравалася ў сферы гісторыі. А ліцэй стаў ідэальнай пляцоўкай, дзе былі створаны ўсе ўмовы для авалодвання духам беларускасці. А настаўнікі… Адны толькі Павел Лойка і Андрэй Хадановіч чаго вартыя.

А дзякуючы ліцэю БДУ сустрэў вельмі шмат цікавых і патрэбных мне людзей. І адначасова даведаўся, каго з сяброў можна лічыць сапраўднымі.

№ 9. Гістарычныя алімпіяды
З 9 класа ўдзельнічаў у рэспубліканскіх алімпіядах па гісторыі. Ужо падчас першай з іх паставіў сабе мэту трапіць ва універсітэт без іспытаў,чаго і дасягнуў. Затое вельмі шкадаваў, што няма міжнародных алімпіяд. Дарэчы, у складзе зборнай Беларусі там перамагалі ліцэйскія географы. “Што ты хочаш? – казалі сваякі. – Каб французы і англічане адказвалі на пытанні пра Стогадовую вайну?”.

№10. Удзельнік «Што? Дзе? Калі?»
На працягу некалькі гадоў (10-11 клас, а потым 2 курс універсітэта) гуляў у “Што? Дзе? Калі?”. Першы год – у складзе каманды “Безумник”, з якім узялі кубак Мінску ў 2003-м. А потым у камандзе «Дурол» (чэмпіёны Беларусі па «Брэйн-рынг» і бронзавыя прызёры «Што? Дзе? Калі?» у 2004, сярод школьнікаў). Пра ўзровень другой каманды кажа той факт, што адзін з яе ігракоў зараз іграе ў беларускай элітарцы. Можа, праз гадоў дзесяць буду даваць інтэрв’ю і расказваць, з кім даводзілася кантактаваць:)

№ 11. Тэатральны фанат
У драматычны тэатр, музкамедыю і балет мяне вадзілі ў дзяцінстве. Хутчэй за ўсё, для пашырэння кругагляду і павышэння культурнага ўзроўню. Але ў ліцэйскія часы і першы два гады універсітэта трапіў у тэатр лічаную колькасць разоў. А тут у пачатку 3 курса (восень 2006) мой сябра прапанаваў далучыцца да яго кампаніі і схадзіць на балет. З таго часу пачалася мая тэатраманія. Не блытаць з аднайменным спектаклем, што калісьці ішоў у Купалаўскім тэатры.

№ 12. Аматар падарожжаў
Вельмі люблю падарожнічаць. Да сённяшняга дня акрамя Беларусі вандраваў у 12 краінах. Гэта Літва (Вільнюс, Каунас, Тракай), Украіна (Кіеў, Львоў, паўднёвы бераг Крыма, Балаклава), Расія (Масква, Санкт-Пецярбург, Іванава, Плёс, Сочы), Германія (Берлін – на жаль, усяго некалькі гадзін у цэнтры горада), Галандыя (Амстэрдам), Францыя (Парыж, Версаль), Люксембург, Чэхія (Прага), Аўстрыя (Вена), Балгарыя (Варна, Балчык, Несебр), Фінляндыя (Хельсінкі), Эстонія (Талін). А колькі яшчэ няўбачанага!

12 фактаў пра мяне: 4 комментария

  1. Дзяніс, даволі цікавы Вы чалавек :-) Я таксама люблю вандроўкі. праз падарожжа неяк інакш люструецца не толькі Радзіма, замежжа, але і людзі.

  2. Дзяніс, не памятаю, афіцыйна ці не вас на днях адзначылі па літаратурнай галіне?
    Я не памыляюся?

  3. Дзякуй!
    Дарэчы, не ведаю, як для каго, а для мяне самае складанае ў падарожжах, гэта вяртанне дадому. За час, праведзены ў вандроўках, прызвычайваешся да новых мясцін, бясконцых яркіх уражанняў. А потым вяртаешся — і зноў звыклы свет, усё прадказальна. Пазаўчора Парыж, а сёння Мінск…
    Аднак неўзабаве зноў прызвычайваешся і да яго:)

  4. Прабачце, Paval, што толькі цяпер адказваю. Ваш каментарый аўтаматычна пайшоў у спам. Як толькі заўважыў яго, вярнуў:))

    Ды не, здаецца нічым не адначалі

Комментарии запрещены.