Юлія Дзятко і Канстанцін Кузняцоў: Ад класікі — да мадэрна

Сапраўдны дуэт у балеце – з’ява рэдкая. Асабліва калі ён трывалы, правераны часам. І мастацкі вынік – не сума індывідуальнасцяў, а штосьці, непараўнальна большае. Творчы дуэт заслужаных артыстаў Беларусі Юліі Дзятко і Канстанціна Кузняцова ўжо два дзесяцігоддзі нязменна прываблівае айчынных і замежных аматараў балета. Салісты Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета Беларусі, яны гастралявалі ў Літве, Украіне, Латвіі, Францыі, Германіі, Аўстрыі, Японіі. Выступалі ў спектаклях Нарвежскага нацыянальнага балета (Осла), Хьюстанскага балета (ЗША), United Dance Company (Парыж), “Рускага камернага балета” (Масква), Нацыянальнай оперы Украіны (Кіеў).


Канстанцін Кузняцоў і Юлія Дзятко з дачкой.
Фота з сайта www.respublika.info

Некалькі гадоў таму пашчасціла трапіць на ваш творчы вечар. Ён ладзіўся ў Палацы Рэспублікі ў ліпені 2008 года (там наш балет выступаў падчас капітальнага рамонту тэатра). Тая вечарына засталася ў памяці як адно з самых яркіх уражанняў апошніх сезонаў. Здзіўляла насычанасць праграмы, разнастайнасць стыляў, жанраў і напрамкаў. Тут былі класіка, фрагменты з балетаў Валянціна Елізар’ева, шмат нумароў, пастаўленых балетмайстрам Раду Паклітару спецыяльна для вас. У дадатак прадстаўлены розныя жанры — лірыка, драма, камедыя… Мала хто з беларускіх балерын і танцоўшчыкаў можа пахваліцца такім рэпертуарам і такой шырынёй творчага дыяпазону.

Канстанцін: Мы вельмі ўдзячныя Валянціну Мікалаевічу, што наш творчы вечар прайшоў у той час, калі ён быў мастацкім кіраўніком трупы. Здавалася б, такія “сольнікі” павінны быць звыклай з’явай у сучасным балеце. Не паверыце, але папярэдні вечар ладзіўся ў 1984-м – гэта быў бенефіс Аляксандра Мартынава.

Класіка дае магчымасць падтрымліваць належную пластычную форму. Харэаграфія Паклітару прадастаўляе свабоду, у ёй няма шматлікіх табу. Балеты Елізар’ева – аўтарскія, але фізічна дастаткова цяжкія. Шкада, што колькасць яго пастановак на афішы пакрысе змяншаецца. Магчыма, хтосьці лічыць, што яны ідуць шмат сезонаў і састарэлі. Але гэтыя балеты з’яўляюцца сімвалам беларускай хараграфіі. Калі адмаўляцца ад іх, трэба прапаноўваць штосьці раўназначнае.

Давайце вернемся ў мінулае. Цікава, як пачынаўся ваш шлях у балет? Хто былі выкладчыкамі, а хто аднакласнікамі ў нашым харэаграфічным вучылішчы?

К: Нарадзіўся я ў Смаленску. Па нацыянальнасці – рускі, хоць калі паглыбіцца ў генеалогію, можна знайсці і ўкраінскую, і яўрэйскую кроў. У Смаленску існаваў Народны тэатр балета, дзе я займаўся. А ў Мінску было шмат сваякоў. Аднойчы ім на вочы трапілася газетная нататка, дзе паведамлялася пра набор у вучылішча. Я якраз хацеў пабываць у Мінску, здаў уступныя экзамены і — паступіў.

Юлія: Наша сям’я жыла ў Мінску, ля самага тэатра оперы і балета. Пасля вайны на вуліцы Пашкевіч пабудавалі тэатральны дом, там была кватэра маіх сваякоў, што ігралі ў аркестры.

К: У вучэльні мы трапілі ў адзін клас. Спярша ў нас выкладалі Этэла Прохарава і Аляўціна Карзянкова, народная артыстка Беларусі. У старэйшых класах – Аляксандр Калядэнка і Марына Пятрова. Педагогі пачалі ставіць нас разам у дуэтных танцах. Потым удваіх пайшлі ў тэатр. Урэшце ўзялі шлюб і ўжо дваццаць гадоў разам.

Ю: Лёс аднакласнікаў склаўся надзіва ўдала. Ці не ўсе з іх знайшлі сябе ў прафесіі. Іван Урбан – саліст трупы Наймаера ў Гамбургу. Вадзім Германовіч танцуе ў Рыо-дэ-Жанэйра. Віталь Краснаглазаў і Вольга Лядская – у Музычным тэатры. Руслан Мінін і Святлана Гарбунова доўгі час з’яўляліся вядучымі салістамі нашага Вялікага тэатра. Андрэй Мартынаў, таксама выканаўца вядучых партый, быў вымушаны рана завяршыць кар’еру з-за траўмы, цяпер ён педагог у Партугаліі. Дана Бакунчык выкладае ў Японіі. Мая Янсон танцавала ў Музычным, а цяпер — загадчык трупы ў Барыса Эйфмана.

Вы закончылі вучылішча…

К: Між іншым, мяне бралі ў наш Вялікі тэатр. Толькі я сам не пайшоў. Дарэчы, адбор адбываўся вельмі спецыфічна. Нічые тэхнічныя дадзеныя не праглядалі. Увесь клас пастроілі ў шэраг па росту і адабралі самых высокіх. На іх у акадэмічнай трупе заўжды рабілі стаўку.

Ю: Дадзеныя, якія маюць танцоўшчыкі на пачатку кар’еры, не з’яўляюцца вызначальнымі. Часта “сярэднія” выпускнікі становяцца лепшымі, а тыя, каго лічылі лепшымі, наогул сыходзяць з балета…

А вы да якой катэгорыі адносіце сябе?

К: Сярэдняй.

Ю: Круглай выдатніцай ніколі не была. Па спецыяльнасці заўжды мела “4” (па 5-бальнай сістэме).

У 1992 годзе вас прынялі ў балетную трупу тагачаснага Тэатра музычнай камедыі (цяпер Музычны тэатр). Да таго часу на сцэне ішоў толькі адзін балет “Паненка і хуліган”. Ці не было адчування, што вы едзеце ў «ссылку», і давядзецца гадамі выконваць досыць простыя, мякка кажучы, танцавальныя нумары ў аперэтах?

К: Ніна Дзьячэнка, якая стала балетмайстрам, а пазней галоўным балетмайстрам тэатра, пераканала пайсці разам. Яна ўзяла ў тэатр увесь наш клас і далучыла яго да існуючага кардэбалета. У выніку атрымалася знакамітая трупа “Мінск-балет” з адметным рэпертуарам. Да гэтага часу перакананы, што змог бы праз кардэбалет прабіцца ў склад салістаў Вялікага тэатра. Але тады не атрымаў бы цікавых партый, не пазнаёміўся з цэлым пластам харэаграфіі.

Ю: Падабалася, што Дзьячэнка з павагай ставілася да чужых спектакляў. У яе думкі не ўзнікала, каб нешта змяніць ці падправіць!

К: Разам з калегамі па “Мінск-балету” мы спрабавалі стварыць штосьці сваё ў мастацтве. Працавалі не столькі гадзін, колькі пазначана ў штатным раскладзе, а колькі неабходна. Можа, таму трупа Музычнага тэатра была вельмі згуртаваным калектывам? Сябравалі сем’ямі, пасля працы маглі сабрацца і правесці ўсю ноч у размовах.

Ю: Дзьячэнка працавала з кожным выканаўцам. Пасля спектакля заходзіла ў грымёрку, і мы ведалі, як сёння станцавалі, дзе дапусцілі памылкі. На жаль, такога падыходу цяпер не хапае.

Ніна Мікалаеўна запрашала ў якасці рэпетытараў Марыяну Поткіну, Інэсу Душкевіч, каб яны працавалі з намі. Нашы педагогі з’яўляліся прадстаўнікамі розных школ. Між іншым, залаты медаль на конкурсе імя Сержа Ліфара ў Кіеве атрымалі дзякуючы рэпетыцыям з Уладзімірам Камковым.

Самы час пагаварыць пра ваш удзел у конкурсах…

К: Мы былі першымі з салістаў трупы, хто пачаў рэгулярна ездзіць на конкурсы. Калі у 1996-м выпраўляліся на першы з іх, “Арабеск” у Пярмі, за дзень да ад’езду паказалі прагон кіраўніцтву. Яно паглядзелі і сказалі: “Хай моладзь едзе…”. Урэшце я стаў лаўрэатам, Юлія – дыпламантам конкурсу. Да 2000 года прынялі ўдзел у 11 спаборніцтвах.

Любы конкурс – заўжды асабістая ініцыятыва. Найперш з фінансавага боку. Тэатр музычнай камедыі толькі два разы аплочваў нам такія вандроўкі. Ва ўсіх астатніх выпадках укладалі ўласныя грошы. Часцей за ўсё, атрыманыя за перамогу на папярэднім конкурсе.

У чым жа тады сэнс удзелу ў наступным?

К: Адна справа — танцаваць звыклы рэпертуар у тэатры, дзе добра ведаеш спектакль, аркестр, кардэбалет. Зусім іншая – прыязджаць у невядомую краіну, дзе збіраецца 300 лепшых танцораў з розных кантынентаў, і за невялікі час прадэманстраваць свае здольнасці. Любы конкурс – каласальны вопыт, які немагчыма атрымаць седзячы дома.

Ю: Існуюць яшчэ два моманты. Па-першае, гэта звычайная цікавасць і магчымасць атрымаць адрэналін. Па-другое, цяжка перадаць адчуванне, калі побач з табой праходзяць легендарныя Галіна Уланава, Марына Сямёнава, Наталля Макарава, выступленні якіх бачыў толькі ў запісах, вітаюцца, ацэньваюць тваё выступленне.

К: Нам неаднойчы расказвалі, што педагогі іншых балетных пар, прыехаўшы на конкурс, найперш высвятлялі, ці будуць беларусы…

Няўжо пасля перамог вам не прапаноўвалі танцаваць за мяжой?

К: У нас не было мэты пакінуць краіну. З аднаго боку, было цікава тут. З другога, у Гранд-опера ніхто не прапаноўваў. А пераходзіць у амерыканскую трупу толькі для таго, каб трапіць за акіян?.. Былі прапановы выканаць пэўную колькасць спектакляў. Напрыклад, пасля перамогі на Маскоўскім конкурсе ў 1997-м нас запрасілі ў Хьюстан, дарэчы, чацвёрты па колькасці насельніцтва горад ЗША, цэнтр Тэхасу. Там мы чатыры разы танцавалі балет “Шчаўкунок”. Гэткім жа чынам трапілі і ў Осла.

Ю: Затое працягваем падарожнічаць і цяпер. Апошнія шэсць гадоў удзельнічаем у танцавальным праекце “United Dance Company”, які ладзіцца пад эгідай ЮНЕСКА. Збіраемся інтэрнацыяльнай кампаніяй, робім праграму і выступаем у Германіі, Аўстрыі, Галандыі.

Шэраг перамог на конкурсах звязаны з асобай Раду Паклітару…

К: Ніна Дзьячэнка для гастроляў рабіла па заказу “Бетховенскі цыкл”. У якасці спевака ў ім удзельнічаў тэнар Эдуард Пелагейчанка. Ніна Мікалаеўна паставіла ўсе нумары сама. Застаўся толькі адзін дуэт, і яна вырашыла запрасіць Раду, тады танцоўшчыка елізар’еўскай трупы, як “таленавітага хлопца”. З таго часу і пачалося наша супрацоўніцтва.

Ю: Раду паставіў для нас два паўнаметражныя балеты (“Імгненні” і “In pivo veritas”), а таксама шэраг мініяцюр (“Свет не заканчваецца ля дзвярэй дома”, “Прывід ружы”, “Адажыа” і іншыя).

К: Паклітару вельмі гнуткі чалавек. Перад пачаткам новай пастаноўкі ў «Кіеў-мадэрн балеце» звычайна аб’яўляецца кастынг. Раду паказвае камбінацыі, танцоўшчыкі паўтараюць. Часам ён можа выбраць не таго, хто выканаў рухі больш правільна, а хто зрабіў гэта больш арыгінальна, прапусціў харэаграфію праз сябе.

А вы ўяўляеце сябе ў яго сучасным рэпертуары, балетах “Кармэн-ТВ”, “Шчаўкунок”?

К: Думаю, у нас гэтыя спектаклі мелі б зусім іншае гучанне… Нядаўна мы з Юліяй дапамагалі Паклітару пераносіць “In pivo veritas” у Кіеў. Ягоныя салісты прачыталі твор у большай ступені па-мадэрніцску. Многія з іх не маюць акадэмічнай адукацыі, але ў сваёй сферы дадуць фору многім.

Згаданая пастаноўка на ірландскую народную музыку, зрабілася апошнім балетам, пастаўленым у музычным тэатры з разлікам на вашу індывідуальнасць. Што прымусіла сысці?

К: Нам давялося працаваць у тэатры з трыма дырэктарамі: Сяргеем Косціным, Расціславам Бузуком і Аляксеем Ісаевым. Усе тры заяўлялі пра намер ставіць сусветныя мюзіклы, шкадавалі, што сцэна маленькая, і спадзяваліся выступаць у Палацы Рэспублікі. Найлепшым кіраўніком з’яўляўся Косцін, дзякуючы якому балет неаднаразова выязджаў на гастролі (а ўжо ўслед аркестр). Што датычыцца Ісаева, дык ён пачынаў нядрэнна. Але праз пэўны час балет стаў яму непатрэбны. У выніку трупа пачала паступова “развальвацца”. Мы гатовыя займацца любімай справай за невялікія грошы. Але калі забралі і справу, заставалася сыходзіць. У заяве напісаў: “У сувязі з адсутнасцю прафесійнага творчага росту”. Што тут пачалося! Нам заявілі, што тэатр зрабіў для нас усё, і мы абавязаны працаваць на яго ўсё жыццё…

Ю: Косця звольніўся ледзь не праз суд. А я таму, што нарадзіла дачку. Гэта здарылася ў красавіку. А ў верасні мы выйшлі на сцэну, праўда, ужо ў трупе нашага Вялікага тэатра.

К: Наогул, Елізар’еў запрашаў нас туды некалькі разоў, яшчэ з 1997 года. Асабіста мы былі знаёмыя з ім даўно. А вось пасля Масквы ён, відаць, упершыню паглядзеў на нас як артыстаў, здольных танцаваць у ягонай трупе. На маскоўскім конкурсе непакоіліся, ці не будзе ён нас “тапіць”? Усё-такі, мы не з яго тэатра. Але наадварот, ён нас падтрымаў. Па вялікім рахунку, супярэчнасцей паміж дзвюма трупамі, пра якія часам любяць разважаць, не існавала. Назіралася невялікае дубліраванне класічнага рэпертуару. Але, па-першае, нашы спектаклі ішлі ў іншай харэаграфіі. Па-другое, класіка неабходная для падтрымання ўзроўню трупы і гастроляў. Еўропе не патрэбны мадэрністы, у іх там сваіх хапае. А вось належнае выкананне класікі можа зацікавіць гледачоў.

І як ішла адаптацыя ў новым калектыве?

К: А ніякая адаптацыя не спатрэбілася. Салісты і сцэна не з’яўляліся для нас чужымі. У свой час Елізар’еў прапанаваў нам, дарэчы, першым з салістаў Музычнага тэатра, кантракт на пэўную колькасць спектакляў. Мы танцавалі ў “Рамэо і Джульеце”, “Шчаўкунку”, “Пацалунку феі”, «Дон Кіхоце». А пасля пераходу з’явіліся яшчэ большыя магчымасці. Акрамя згаданых балетаў танцаваў Альберта ў “Жызэлі”, Дэзірэ ў “Спячай прыгажуні”, Абата ў “Карміна Бурана”, Нуралі ў “Бахчысарайскім фантане”…

Ю: Мяне таксама ўвялі ў партыі Блудніцы (“Карміна Бурана”), Жызэлі, Мачахі (“Беласнежка і сем гномаў”). А існавалі яшчэ і пастаноўкі Паклітару.

К: Салісты акадэмічнай трупы, нашы равеснікі, ужо ператанцавалі многія з гэтых партый. Для іх яны з’яўліся пройдзеным этапам, а для нас – новай цікавай працай. Часам былі сітуацыі, калі больш маладыя калегі дапамагалі засвойваць елізар’еўскую харэаграфію.

Ад пачатку вашай кар’еры прайшло амаль два дзесяцігоддзі. А чым плануеце займацца, калі не будзеце танцаваць?

Ю: Рэпетытарствам. Пра ўласныя пастаноўкі неяк не задумваліся. Хоць нядаўна, яшчэ да прыходу Уладзіміра Іванова на пасаду галоўнага балетмайстра Музычнага тэатра нам прапаноўвалі ўзначаліць трупу…

Чаму ж адмовіліся?

К: Усё-такі мы яшчэ танцуем, а сумяшчаць дзве справы – нерэальна. Пакуль не бачым сябе пастаноўшчыкамі. Без значных укладанняў, творчых і фінансавых, трупе не ўзняцца. Раней у танцоўшчыкаў Музычнага тэатра існавала жаданне рабіць нешта новае. Цяпер рух працягваецца, але на аснове старых напрацовак. Для поспеху неабходныя ідэя і матэрыяльная зацікаўленасць. У тым выпадку, калі няма ні першага, ні другога, далейшае развіццё праблематычнае. У нашы часы існаваў пэўны ўзровень трупы, туды бралі нават не ўсіх жадаючых. Цяпер іншая сітуацыя. Часам здаецца, што лягчэй стварыць нешта новае, чым бясконца рэаніміраваць старое.

Такім чынам, вашыя планы звязаныя з рэпецітарствам…

К: А я ўжо раблю першыя крокі ў гэтай прафесіі. Займаюся з маладымі артыстамі ў тэатры, а таксама выкладаю ў каледжы дуэтна-класічны танец. Дарэчы, мы з Юляй атрымалі адпаведную спецыяльнасць у нашай Акадэміі музыкі.

Ю: І я звязана з каледжам. Вясной там звычайна ладзіцца справаздачны канцэрт. Студэнты імкнуцца займацца дадаткова, і таму звяртацца па дапамогу. Часам у дзень займаюся з 10 навучэнцамі…

Цяпер вы бачыце Беларускі харэаграфічны каледж знутры…

К: Школа ўнікальная, адна на ўсю рэспубліку. Але, на жаль, яна належным чынам не падтрымліваецца. Знікае адчуванне элітарнасці ўстановы. Памятаю, калі паступіў туды сам і атрымаў вучнёўскі білет, гэта было адзнакай гонару. Дзякуючы яму мог лёгка трапіць на любы спектакль у тэатры. Цяпер сітуацыя крыху іншая. Педагогі вымушаны працаваць па 10 – 12 гадзін за сімвалічныя грошы. Прычым школа не забяспечвае многімі неабходнымі рэчамі і выкладчыкаў, і навучэнцаў. Напрыклад, дзеці вымушаны купляць прафесійны абутак самі, бо таго, які выдаюць мала і ён надзвычай нізкай якасці. А туфлі – такія, як трэба – гэта здаровыя ногі.

Шкада, што не працуе сістэма пошуку таленавітых дзяцей. Сярод навучэнцаў сустракаюцца і тыя падлеткі, хто, умоўна кажучы, праходзіў побач з каледжам у дзень іспыту, і тыя, пра кар’еру якіх мараць бацькі, а не яны самі. Ад узроўню падрыхтаванасці маладых танцоўшчыкаў і балерын залежыць далейшае развіццё нашага балета. Хацелася б, каб сітуацыя выправілася, бо іначай росквіту балета можна і не дачакацца.

У чым розніца паміж вамі і моладдзю, якая прыходзіць у трупу?

Ю: Танцоўшчыкі маюць цяпер зусім іншыя магчымасці. У першую чаргу, бязмежную інфармацыйную прастору. Калі раней мы перапісвалі запісы з выступленнямі зорак да бясконцасці, дык цяпер дастаткова ўключыць камп’ютар. Але дзіўлюся, калі малады артыст паглядзіць троххвілінны ролік на YouTube і робіць высновы пра тэхнічныя здольнасці выканаўцы. Для гэтага неабходна бачыць нумар ці паўнавартасны балет.

Чаго не хапае вам, артыстам, якія засвоілі многія спектаклі і ролі?

К: Новай харэаграфіі. Хацелася б бачыць на сцэне тэатра арыгінальныя пастаноўкі. Можна было б запрасіць таго ж Дзмітрыя Залескага з калектыву “D.O.Z.SK.I”. Усё-такі эксперыментальны балет не такі дарагі від мастацтва як вялікая опера кшталту “Аіды”. Спектакль прайшоў бы адзін-два сезоны, у выпадку адноснай няўдачы можна паставіць іншы. Зразумела, што мы наўрад ці пойдзем па шляху славутага харэографа Іржы Кіліяна, які мае ў сваім распараджэнні тры трупы (моладзь, сярэдняя пакаленне і ветэраны) і ставіць спектаклі з разлікам на кожную. Тым не менш зусім не складана зрабіць канцэртныя праграмы з удзелам маладых танцоўшчыкаў і вазіць іх па рэспубліцы.

Ю: Дарэчы, першая спроба такога кшталту зроблена ў рамках “Вечара класічнага балета”, які адбыўся напрыканцы чэрвеня ў Магілёве.

К: У месяц у балетнай афішы стаіць па 10-12 спектакляў. З улікам таго, што паміж салістамі прысутнічае здаровая творчая канкурэнцыя, уласныя прозвішчы мы бачым у раскладзе не кожны раз. А танцаваць хочацца заўжды. Проста нам ёсць што сказаць…

Юлія Дзятко, Канстанцін Кузняцоў. Ад класікі — да мадэрна// Мастацтва. 2011. № 9.

Юлія Дзятко і Канстанцін Кузняцоў: Ад класікі — да мадэрна: 9 комментариев

  1. Денис, огромнющее вам спасибо за это интервью!!!

    Константин и Юлия — замечательно артистичные танцовщики, было интересно узнать про них побольше ))

    П.С. в Большом несколько семейно-танцевальных союзов.. не планируете проинтервьюировать кого-то еще? ))

  2. Спасибо большое!
    Что касается других интервью, то меня опередили:)) Весной в журнале «Партер» выходили интервью с Гайко и Климуком, а затем с Вежновец и Ковалёвым.
    А если в перспективе… Почему бы и нет?:)

  3. мне кажется, что с таким «большим» вниманием СМИ к нашим артистам балета, новые интервью лишними не будут )))
    к тому же в репертуаре появляются новые спектакли…
    и есть же еще балетная труппа в Музыкальном театре 😉

  4. Что касается «внимания» СМИ, то абсолютно с Вами согласен. Но вот новые хореографические постановки, поставленные в нашем Большом, меня как-то не вдохновляют…

  5. Вам не понравилась Сильфида?…

    в ноябре будет премьера 2-х новых балетов.
    Я очень надеюсь 9-10 в Шахерезаде Климука-Гайко увидеть )))
    да и Тамар может оказаться «очень даже ничего»
    А там глядишь, к концу года Долгушин и новую «Жизель» поставит

  6. Нет, «Сильфида» мне не понравилась и абсолютно не вдохновила. Я увидел возобновление спектакля 150-летней давности, но не более того.
    Что касается балетов «Шахерезада», «Тамар», «Жизель»…
    Согласен, «Тамар» мы ещё увидим.
    «Шахерезада»? На «Русских сезонах» я увидел фантастическую сценографию, а также хореографический нафталин. Если минский спектакль будет такой же, то зачем?
    «Жизель»? А существует ли такая нужда в обновлении? Когда в театрах не появляется ничего нового и оригинального, всегда проще всего обратиться к классике. Да, она нужда. Но только в сочетании с современными постановками. А последних мы не видели уже давно…

  7. )))))) в чем-то с вами соглашусь: принципиально нового чего-то очень хочется и не хватает. Хотя …. я бы вернула и что-то давно забытое, вроде «Серенады» или «Привала кавалерии» ))
    а как Вам кажется, белорусская публика готова к непривычному и новому?.. я помню, как несколько опустел зал на Щелкунчике Поклитару после 1-го акта…

    Сильфида по-своему хороша.. ностальгична..
    А вот любимую Жизель, поставленную в том же роде, вместо идущей теперь, пожалуй бы не хотелось увидеть ))))
    Но …..мы ведь не знаем пока, что будет ))))))))
    а понаблюдать за работой и воплощением образов конкретными артистами балета иногда весьма интересно.

    Жаль, что у нас нет широкой практики творческих вечеров артистов балета…. Вот уж где была бы возможность увидеть что-то непривычное… Те же Юлия и Константин такой обалденный номер представили на вечере Вежновец и Ковалева….

    Смотрю, вас совсем не радует балет Большого )))

  8. Ну да, значительных поводов для радости они как-то не представляют. А жалко! С такими возможностями (кадровыми, финансовыми, административными) только бы и заниматься творчеством.
    Что касается Поклитару, даже не знаю. Я сидел на балконе и как-то не заметил уходящую публику:)).
    Но вообще, она действительно не готова. И дело даже не в Поклитару. Да нас так редко и с таким опозданием доходят все новейшие тенденции, что ничего удивительно нет. Например, недавно смотрел в Москве Киллиана: «Маленькую смерть» и «Шесть танцев». Так вот мировые премьеры балетов состоялись, соответственно, в 1986-м и 1991-м. Теперь они дошли до России. Когда дойдут до нас, неизвестно. Получается, мы только сейчас увидели произведения, поставленные в киллиановском направлении (и то Поклитару не дотягивает до лучших образцов). А надо смотреть балеты разных направлений и иметь возможность выбирать.

  9. ))) я тоже сидела на балконе. Не говорю про тотальное бегство, но то, что некоторые поуходили — мы с мамой и подругой отметили.

    в 90-е, помнится, к нам приезжал канадский балет с какими-то своми постановками….. Воспринималось очень странно, не привычно… и больше не захотелось что-то подобное видеть )))) Хотя вы абсолютно правы: зрителя надо знакомить с разнообразными постановками, чтобы можно было увидеть что-то помимо привычного и дать право выбора.. а еще растить и поддерживать своих хореографов.

    П.С. а в новой «Сильфиде» все же что-то есть цепляющее. И не только ювелирная работа ногами ))) вчера получила удовольствие от просмотра. Марина Вежновец в конце 2-го акта была очень хороша 😉

Комментарии запрещены.